خوبم ... البته بستگي داره كه معني خوب چي باشه ! من به همين نفسي كه مي آد و مي ره ، به همين توان مصنوعي خنديدن ، به زنده بودن مي گم خوب ... پس خوبم

گاهي ، فكر مي كنم چطور دارم تحمل مي كنم ؟ فكر مي كنم اينها واقعي هستن ؟ اين اتفاق هايي كه مثل موج دريا پشت سر هم مي افته و حتي فرصت نمي ده كه من دوباره بلند بشم واقعي هستن؟ تو يه كتابي خونده بودم كه بهتره كم تحمل باشين چون مصيبت هاي شما ، اندازه تحمل شماست ... حيف كه اين همه صبورم

فكر مي كنم نسل همه مشاورها هم مثل دايناسورها منقرض (؟) شده ... وقتي به كسي احتياج داري براي حرف زدن حتي يك نفر رو پيدا نمي كني كه پول بگيره و به حرفات گوش بده ...

خسته ام ... نمي تونم بنويسم ...